Daar zaten we dan, mijn twee puber-kleinkinderen en ik. Anderhalf uur lang op de top van een van de duinen op het Waddeneiland Schiermonnikoog. In alle stilte, in alle rust. Geen mobieltje, geen afleiding, enkel het ruisen van de zee op de achtergrond. Het was een uur of acht en we waren aan het wachten op de zon, die de zee in zakt.

We bleven nog een poos zitten kijken. Naar die eindeloze hemel boven ons. Naar de eerste sterren die zichtbaar werden. Op zulke momenten voel je je klein. Niet onbelangrijk, maar klein. Onder een hemel die er al was lang voordat wij geboren werden en die er ook zal zijn als wij er niet meer zijn.

Onwillekeurig moest ik denken aan de woorden van Psalm 8: